قصه تنهایی

باز شب شد و قصه تنهایی این دل از سر گرفته شد .

وقتی خورشید با تمام هیبتش در آسمان لاجوردی خودنمایی می کند و نورش را بر فراز دشتها و زمین با سخاوت می پراکند دلم مالامال از حس رهایی و سر مستی است . چون حضورش را با تمام وجودم در کنار خود حس می کنم . اما هنگامی که سیاهی شب دستهای پر نور خورشید را پس می زند و چادر حریر مشکیش را بر فراز آسمان می گستراند انگار وجودم تهی می گردد و حس تنهایی مرا رها نمی کند . آری روز در اوج روشنایی اوست در کنارم اما شب در جاده های سیاه و تاریک زمان او را در کنار خود حس نمی کنم  . گاه با خود می اندیشم کاش شب و روز با هم یکی شود شاید او نگاه مهربانش را سایه بان تمام لحظه هایم گرداند تا حس تنهایی نداشته باشم . اما برای گفتن پیشم بمان قدرتی ماوراء می خواهد که جز نیرو ی عشق نمی توان آن را گفت . می خواهم با خود و دلم عهد ببندم که جرات گفتن آن را در خود پیدا خواهم کرد و روزی میرسد که تو از زبانم و نگاهم خواهی فهمید که چقدر محتاج آن نگاه معصومت و دستان گرمت هستم و دلم تاب دوریت را ندارد .

از کنارم نرو ... پیشم بمان تا ابد .

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در یکشنبه بیست و سوم تیر 1387 ساعت 10:32 | لینک ثابت |

همسفر بادها

خانه به دوش فنا در شب طوفانی ام

داغ کدامین خطا خورده به پیشانیم

همسفر بادها رفته ام از یادها

فاصله ای نیست تا لحظه ویرانی ام

خوب نه آنگونه خوب تا به بهشتم بری

بد نه بدان گونه بد تا که بسوزانی ام

سایه اهریمن است یا شبحی از من است

این که نفس میکشد در من پنهانیم

کولی زلف شبی خیمه بر این دشت زد

آه که تعبیر شد خواب پریشانی ام

در شب غربت مپرس حال خراب مرا

یکسره طوفانی ام یکسره بارانیم

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در چهارشنبه پنجم تیر 1387 ساعت 19:45 | لینک ثابت |

در انتظار

قدم زنان در کوچه های بیکسی به دنبال جرعه ای محبت تا انتهای پس کوچه های تنهایی پیش می روم . چشمان سرگردانم به هر سو می نگرد اما دریغ از دستی آشنا که با نوازشش به پیشواز این کلبه سرد و غم گرفته دلم بیاید . هر چه جلو تر می روم سوسوی چراغهای محبت کم نورتر می گردد و من چه غریبانه در پس کوچه های تاریک و محزون به دنبال شاخه گلی می گردم که هنوز گلبرگهایش برای زندگی می جنگد . اما در این سکوت و تاریکی جز ساقه شکسته ای که بر دل سنگفرش سرد و نمور جا خوش کرده چیز دیگری نیست . من هنوز به دنبال آن گل سرخ زیبا هستم چون قلبم نوید میدهد در انتهای این تاریکی و سرما روشنی و گرمای خورشید در انتظار من است و من امیدوار به این روشنایی .

شاید امروز شاید فردا...

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 11:4 | لینک ثابت |

به تو

به تو دادم دلم را باز رفتی

شدم آخر تو از آغاز رفتی

تو گفتی من بدون بال هستم

تو از حس پر پرواز رفتی

میان عشق و من جنگ بزرگی است

تو تنها مثل یک سرباز رفتی

لباست بوی خون و اشک می داد

تو با چشم و نگاه باز رفتی

تمنا کردم و چیزی نگفتی

نگاهم کردی اما باز رفتی

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در سه شنبه هفتم خرداد 1387 ساعت 11:11 | لینک ثابت |

خسته ام از این کویر

خسته ام از این کویر این کویر کور و پیر

این هبوط بی دلیل این سقوط ناگزیر

اسمان بی هدف بادهای بی طرف

ابرهای سر به راه بیدهای سر به زیر

ای نظاره شگفت ای نگاه ناگهان

ای هماره در نظر ای هنوز بی نظیر

ایه ایه ات صریح سوره سوره ات فصیح

مثل خطی از هبوط مثل سطری از کویر

مثل شعر ناگهان مثل گریه بی امان

مثل لحظه های وحی اجتناب ناپذیر

ای مسافر غریب در دیار خویشتن

با تو اشنا شدم با تو در همین مسیر

از کویر سوت و کور تا مرا صدا زدی

دیدمت ولی چه دور دیدمت ولی چه دور!

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 ساعت 9:35 | لینک ثابت |

نامردی

روزي روزگاري قناري زيبا وخوش صدا در قفسي تنگ گرفتار شده بود . قفس وسط باغ بزرگ وپر گل  خودنمايي مي كرد . اما قناري غمگين بود ، هر روز آواز غم سر مي داد بوته گل سرخي كه در كنار قفسش بود به او نگاه كرد و گفت : چرا اين همه غم داري؟
دل من به صداي تو خوش است و تو فقط برايم آواز غم مي خواني ، از غصه آوازت تمام گلبرگهايم در حال ريختن است . غنچه هايم اميدي براي شكفتن ندارند . من اميدم به توست تو به چه مي انديشي ؟
قناري با چشمان بي فروغش به گل سرخ نگاه كرد و گفت دلم از تنهايي در اين قفس پوسيده ، آسمان آبي بالاي سرم مي باشد و من هوس پرواز دارم ولي افسوس كه ديوار تنگ است و هر روز مرا به كام مرگ مي خواند . پرنده دلش به پرواز خوش است . گل سرخ متفكرانه سرش را برگرداند به سوي آسمان و گفت : كاش من نيز بال و پر داشتم ، من نيز آرزوي پرواز دارم . پرنده، من به تو كمك مي كنم تو نيز مرا به آرزويم برسان . قناري گفت : چه طور؟ گل گفت : همراه ريشه هايم از خاك بيرون مي آيم و پله اي مي سازم تا به قفست برسم آنگاه با تيغ هايم قفل قفست را باز مي كنم تو نيز آزاد مي شوي و مرا به آرزويم مي رساني . قناري با خوشحالي قبول كرد . گل سرخ با ريشه هايش پله اي ساخت و بلند شد تا رسيد به قفس ، قفل را شكست پرنده تا در را باز ديد پريد. گل سرخ گفت مرا نيز با خود ببر اما پرنده پر زد و رفت .
گل سرخ با غصه به زمين آمد ، ريشه هايش ديگر ميل رفتن در خاك نداشت .
گل سرخ پرپر شد ... گل سرخ مرد .

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 ساعت 0:55 | لینک ثابت |

رسیدن

چشامو ميبندم بازم قلبم تير ميكشه درد داره ازارم ميده ديگه طاقت ندارم خم ميشم چهار زانو روي زمين ميشينم . يه دفعه يه چيزي حس ميكنم يه عطر اشنا . مثل نسيم اروم بهم نزديك ميشه انگار ميخواد باهام حرف بزنه خيلي روشنه نميتونم درست نگاش كنم اما حس خوبي بهم ميده . دوباره نگاش ميكنم
اين بار بهم لبخند ميزنه اروم سرشو خم ميكنه طرفم بهم نزديك ميشه مياد در گوشم با يه لحن خيلي اروم كه از نت موسيقي دلنشين تره بهم ميگه دلت مي خواد ازاد باشي ، دلت ميخواد بري كنارش ... دوباره يه درد عجيب مياد سراغم اشكم دراومده بهش ميگم اره.
دلم خيلي واسش تنگ شده دارم پرپر ميزنم واسه اون نگاه كردناش واسه خنديدناش ، واسه گل سرخي كه هميشه رو موهاي نازش ميزاشت تا دل من و ببره در حد جنون
اخ كه چقدر دلم هواشو كرده بود اون خيلي زود پر كشيد و رفت حتي نزاشت باهاش خداحافظي كنم اما انگار حالا داشتم به ارزوم ميرسيدم قرار بود برم پيشش واسه هميشه .
اين بار ديگه با تمام احساسم نگهش ميدارم ديگه نميزام ازم جدا بشه ...
اه خدايا نفسم به شماره افتاده عرق سرد پيشونيمو پوشونده حس غريبيه ، صداي سكوت لحظه هارو دارم ميشنوم . سرمو بلند ميكنم ، خدايا چي ميبينم اين تويي با همون لبخند هميشگيت مياي بهم نزديك ميشي خم ميشي دستمو ميگيري اين بار با تمام وجود از جام پا ميشم
بهم ميگي دوست دارم عشق من ... و من همون جا واسه اين كلمت جون ميدم ...
غروب شده كنار خيابون هم همه شده يه جوون اروم مثل كبوتر پر كشيد .

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1387 ساعت 1:32 | لینک ثابت |

غزل دلتنگی

برایت قصه ای می خوانم امشب

                                             کنارت تا سحر می مانم امشب

مرا دلتنگیم دعوت نموده

                                            به صرف یک غزل مهمانم امشب

یه عمر با زات خود درگیر بودم

                                            همین امشب فقط انسانم امشب

لباسم را دریده خنجر دوست

                                            مشو شاکی اگر عریانم امشب

عزیزان را وفایی نیست اخر

                                           ز عاشق شدن پشیمانم امشب

به تعداد خیانت های یاران

                                          که در حقم شده گریانم امشب

غروری در من عاشق نمانده

                                          ندیدم خلوت خوبانم امشب

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در شنبه هفدهم فروردین 1387 ساعت 0:16 | لینک ثابت |

تو

تو خاطره ای

                  من از یادها رفته ام

تو آغازی     

                  من به آخر رسیده ام

تو می مانی

                  من همیشه رفته ام

تو یک اوج. یک ستاره . در بینهایت شب

من اسیر شب تاریک

تو زنده ای

                من انگار سالهاست که مرده ام

ثانیه ها حرف از تکرار می زنند

تکرارها بیهوده می گذرند

بیهودگی می شود اغاز

کهنه خیال من می کند پرواز

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در پنجشنبه یکم فروردین 1387 ساعت 23:25 | لینک ثابت |

مقصد

ذهنم زمستانی است

اما در قلبم

بهار ابدی جاریست

رویاهایم

کابوس دردناکی است

زندگیم را

سرشار از پوچی کرده است

رویاهایم رنگی از حقیقت به خود نمیگیرند

آرزوهایم

درون قفسی بسته

بال و پر نمیگیرند

خاطره هایم

در جاده های فراموشی گم میشوند

مسافرم

هنوز در راهم

                     نرسیده ام

مقصدم را سالهاست

                      گم کرده ام

تابلوی ایست را نمی بینم

سالهاست پشت چراغ قرمز مانده ام

منتظر سبز شدن می مانم

شاید در بهاری

                     شاید پاییزی

                                             (بهار)

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در شنبه هجدهم اسفند 1386 ساعت 23:34 | لینک ثابت |

گل سرخ

گل من بهار من باش

                              به شکوفه ها بیندیش

تا که باز خزون نبنده

                             روزایی که داره در پیش

یاد اون گلبرگ معصوم

                            که شکست گوشه خونه

یاد اون روزای رنگین

                           که گذشتن بی بهونه

یاد اولین سلامی

                          که دادی به یک قناری

یاد اون روزا که خواستی

                          بری و دیگه نیایی

می دونی منتظرم من

                         که بیای با یه سبد گل

می دونی میخوام بیایی

                        تا نباشیم گلدون بی گل

من و اون قناری زرد چقدر حسرت کشیدیم

ولی بازم موندیم و انتظار کشیدیم

اگه تو بازم نیایی

                         گل سرخ پژمرده میشه

تو میری و من میمونم

                          این یادت باشه همیشه

یاد اون روز دیگه با من

                          شاید یک خاطره باشه

فصل عمر من همیشه

                          بی تو بی بهار میشه

                                                               (بهار)

 

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در پنجشنبه دوم اسفند 1386 ساعت 0:18 | لینک ثابت |

لحظه ها

زمانه ورق خورد

التهاب پوچ ثانیه ها همیشه با منند

گم می شوم در نیمه راهی از حقیقت لحظه ها

                                                               لحظه ها !

                                                               که تا ابد در مسیر قلبم مسدود ماند !

من مسافر همیشگی لحظه های

                                           پوچ

دوخط - -

                  بی امتداد .

دو وصله

                نا جور

یک ستاره تنهاست ...

                                       (بهار)

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در جمعه نوزدهم بهمن 1386 ساعت 23:11 | لینک ثابت |

هیچ

حالا که به هیچ هم نمیرسیم

فردا را به امید هیچ باز هم شب میکنیم

امروز را بلدیم باز هم تکرار دیروز

سکوت کردی سکوت هم فراموش می شود

و فراموشی خاطره....................

خاطره تنها یادگار دقایق زندگیت می شود

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در دوشنبه یکم بهمن 1386 ساعت 0:12 | لینک ثابت |

روزتولد

روز تولد او بود با چه شوقی هدیه اش را کادو پیچ کردم یک جفت کفش بود برای دادن هدیه لحظه شماری می کردم هدیه را به او دادم ولی بعد از آن روز هرگز او را ندیدم . نمی دانستم که او از هدیه من برای رفتن خود از پیش من استفاده می کند !!!!

 

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در دوشنبه یکم بهمن 1386 ساعت 0:11 | لینک ثابت |

دختر بهار

دختر بهار سرد و سرد

                                         پر ز درد

                                               زرد و زرد

غمگین تر از مرگ

                                از جنس خزان

روشنتر از خاموشی

                                از جنس شب

دختر بهار

شروع یک تولد در فروردین

                                شروع یک عشق در بهار

                                                           که به خرداد نمی رسد

دختر بهار منم

                              سر و خاموش

                                                           غم انگیز همچون خزان برگ ریز

دختر بهار منم

                             با کوله باری از پاییز               

                                                               (بهار)

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در شنبه بیست و نهم دی 1386 ساعت 23:32 | لینک ثابت |

ترانه

سلام دوستان از این به بعد میخوام شعرای چند شاعر با استعداد و با احساس رو که نو پا هم هستن براتون بنویسم امیدوارم ازشون لذت ببرین

 

غروب ای همیشه تلخ

تلخی غروب از من

تو طلوع زندگی ساز

ای همیشه بهتر از من

تو شبای بی ستاره

یه افق ترانه ای تو

تو هرزه گی دنیا

پاک و معصوم می مونی تو

آخرین ستاره شب

تو طلوع زندگیم باش

واسه لحظه های بر باد

یه خاطره بودنی باش

                                            (بهار)

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در جمعه بیست و هشتم دی 1386 ساعت 23:24 | لینک ثابت |

آرزو

اینو نوشتم برای تمام کسانی که تو دلاشون آرزوهای بزرگی دارن و شاید هنوز بهشون نرسیدن...

به یاد آرزوهایم سکوتی میکنم

                             بالاتر از فریاد !!!

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386 ساعت 15:55 | لینک ثابت |

در اندوه تو

در اندوه تو میمیرم

در اندوه صدای تو

که خواب هفت رنگی کودکی های مرا

یکشب برآشفتی .

در اندوه تو میمیرم

ببین در لحظه هایم رنگ غم جاریست

و باغ چشمهایم

بی تو در پائیز جاویدان

در این جنگل نگاهت شب چراغم بود .

و عشقت نقطه آغاز راهم .

من اکنون می هراسم بی تو ای خورشید

از این شبهای قطبی بی نگاه مهربان تو

که هر لحظه مرا با خود

بکام مرگ میخواند !!!

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در دوشنبه بیست و چهارم دی 1386 ساعت 23:44 | لینک ثابت |

با تو

دل غمگین مرا باور کن

و صداقت را نیز

                             در نگاهم که تو را میجوید

با تو ای بی تو شبم بی مهتاب

با تو ای بی تو دلم در زنجیر

با تو ای بی تو نگاهم غمگین

با تو من چشمه آبی هستم

                           چه زلال چه گوارا چه لطیف

بی تو ای با تو وجودم لبخند

بی تو ای با تو لبم پر آواز

بی تو ای قصه زیبایی و ناز

بی تو اکنون شب من غمگین است

بی تو اکنون دل من بی آرام

بی تو من غمگینم بی تو من خاموشم

 

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در دوشنبه بیست و چهارم دی 1386 ساعت 14:51 | لینک ثابت |

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در دوشنبه بیست و چهارم دی 1386 ساعت 0:18 | لینک ثابت |

من تنها

باز من تنهایم

                              باز من غمگینم

باز من سرگردان

                                از خودم میپرسم

به که باید دل بست؟

                               به کجا باید رفت؟

به امینی که امانت خوار است

به دیاری که پر از دیوار است

یا به افسانه دوست؟                                         گریه ام میگیرد..........

 

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 ساعت 23:4 | لینک ثابت |

بعد از رفتنت

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم . پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه آبی احساس تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام روئیده با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی : دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و غربت رها کردم . همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشکی از صبح غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم نمی دانم چرا رفتی نمی دانم چرا شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی ... نمی دانم کجا تا کی برای چه ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه سرخ بارید و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتنت .......... و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران شد و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت . کسی حس کرد که من بی تو هزاران بار خواهم مرد !!! .... و من با اشکی از جنس بغض کوچک یک ابر نمی دانم چرا شاید به رسم عادت پروانگی مان برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم .

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 ساعت 15:40 | لینک ثابت |

تو را

تو را در باغ نیلوفر میان حضور روشن مهتاب دیدم

                       میان چشم باران خورده گاهی کنار برکه های آب دیدم

تو را جانم به رسم عاشقی یک شب صدا کردم

                       پرستوی دلم را در نگاه تو رها کردم

جدا شد برگهای نازکم از شاخه ات افسوس

                       منم با درخت آرزوهایم وداع کردم.

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 ساعت 14:51 | لینک ثابت |

دو خط موازی

سر کلاس ریاضی بود که استاد دو خط موازی کشید رو تخته خط پایینی نگاهی به خط بالایی کرد تو دلش عاشقش شد . خط بالایی هم نگاهی به خط پایینی کرد تو دلش عاشقش شد . در همین هنگام بود که استاد داد زد دو خط موازی هیچ وقت به هم نمیرسن !!!؟؟؟

---

 

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 ساعت 1:11 | لینک ثابت |

عشق

اگر کسی رو دوست داری نه براش ستاره باش نه آفتاب چون هر دوشون مهمون زود گذرند پس براش آسمون باش که همیشه بالای سرش باشی!!

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 ساعت 1:4 | لینک ثابت |

مداد سفید

همه مداد رنگی ها مشغول بودند ... به جز مداد سفید ... هیچ کسی به او کار نمی داد ... همه می گفتند : تو به هیچ دردی نمی خوری ... یک شب که مداد رنگی ها تو سیاهی کاغذ گم شده بودند ... مداد سفید تا صبح کار کرد ماه کشید ... مهتاب کشید ... و آنقدر ستاره کشید که کوچک و کوچک تر شد ... صبح توی جعبه مداد رنگی ... جای خالی او ... با هیچ رنگی پرنشد.

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 ساعت 0:57 | لینک ثابت |

عسل خانوم دوست خوب من

 دلم تنگ است

 دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سکوت از کوچه لبريز است صدايم خيس و باراني است

نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني است

ميروي و من فقط نگاهت ميکنم تعجب نکن که چرا گريه نميکنم بي تو،

 يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو،

همين يک لحظه باقي است

و شايد همين يک لحظه اجازه زيستن در چشمان تو را داشته باشم

 

نوشته شده توسط عسل جون و آقا سهيل در سه شنبه بیستم آذر 1386 ساعت 1:20 | لینک ثابت |